اخبار واحد فرهنگی
نامه های همدلانه (10)

به نام مهربان ترین مهربانان
خطاب به جان‌های جانان‌مان، تمامی دانشجویان دانشگاه علوم پزشکی قزوین

مسوولیت اجتماعی و ما

      سلامی دوباره و چند باره به دردانه های دانشگاه علوم پزشکی قزوین که دلمان برای دیدنشان غنچ می‌رود و خدا خدا می‌کنیم که هر چه زودتر طومار ویروس کرونا برچیده شود و دوباره دانشگاه سرشار از عطر نفس‌های جوان شما گردد و وجود دوست‌داشتنی شما دوباره در دانشکده‌ها، محوطه،  سلف و ...، بذر امید و نشاط را پراکنده کند.

 امروز می خواهیم در خصوص مسوولیت اجتماعی با هم صحبت کنیم. اجازه دهید از اینجا آغاز کنیم که هر زمان از مسوولیت اجتماعی صحبت می کنیم بر ارجحیت منافع جمعی بر منافع فردی تکیه می کنیم و خیر جمعی برایمان اصل موضوع است و این بدین معناست که حضور ما در جامعه موثر، مفید، اخلاق مند و متعهدانه می باشد و آنجایی که احساس می کنیم نفع شخصی ما باعث زیان به جامعه و زیرپاگذاشتن اخلاق را در پی دارد و یا حضورمان در جامعه بدون تعهد به حقوق دیگر افراد و حتی عدم رعایت حقوق محیط زیست می باشد، تغییر رویکردی با رضایت درون را خواهیم داشت. گسترش عدالت، الزام به شایسته سالاری، پراکندن خردمندی، تفکر و شعور اجتماعی، تلاش برای ساختن و کمک به یاری خواهان، اخلاق مداری و ... ایجاد و استمرار نخواهند یافت مگر با حضور موثر و مدبرانه هر کدام از ما و پرسشگری، نگاه انتقادی، گفت و گوی موثر، عدم بی تفاوتی، همدلی ناب و کار و تلاش و سازندگی. مسوولیت اجتماعی یعنی ما هستیم و ما تلاش می‌کنیم برای خودمان و برای همه و منافع جامعه‌ام برایم ارزشمندتر از منافع فردی، خانوادگی و قوم و قبیله‌ای من است... ادامه دارد.

شبی دود خلق آتشی برفروخت           شنیدم که بغداد نیمی بسوخت

یکی شکر گفت اندران خاک و دود      که دکان ما را گزندی نبود

جهاندیده‌ای گفتش ای بوالهوس           تو را خود غم خویشتن بود و بس؟

پسندی که شهری بسوزد به نار          اگر چه سرایت بود بر کنار؟

به جز سنگدل ناکند معده تنگ           چو بیند کسان بر شکم بسته سنگ

توانگر خود آن لقمه چون می‌خورد     چو بیند که درویش خون می‌خورد؟

مگو تندرست است رنجوردار            که می‌پیچد از غصه رنجوروار

تنکدل چو یاران به منزل رسند           نخسبد که واماندگان از پسند

دل پادشاهان شود بارکش                    چو بینند در گل خر خارکش

اگر در سرای سعادت کس است            ز گفتار سعدیش حرفی بس است

همینت بسنده‌ست اگر بشنوی                که گر خار کاری سمن ندروی

معاونت دانشجویی فرهنگی- مدیریت تعالی فرهنگی دانشگاه- اول شهریور ماه  1399.