اخبار واحد فرهنگی
س
نامه های همدلانه (8)


به نام مهربان ترین مهربانان

خطاب به جان‌های جانان‌مان، تمامی دانشجویان دانشگاه علوم پزشکی قزوین

نامه های همدلانه (8)

 اردیبهشت هست و کم کم می رویم تا اردیبهشت زیبا را به خرداد ماه رویایی بسپاریم و امید ما به دیدن چهره های بشاش و مهربان شما اندک اندک، به رنگ حقیقت می نشیند.

امروز هم در کنار یکدیگر فیلم کوتاهی را مرور می کنیم، فیلمی که می خواهد در 60 ثانیه مهربانی و همدلیِ ناب را به نمایش بگذارد و حمایتگری را به تصویر بکشد. می توان بیان نمود که آنچه که در جریان حمایتگری بی قید و شرط رد و بدل می شود، احساس همبستگی و یکسانی و برابری است، احساسی که تنها در این سطح نخواهد ماند و جلوه های عملی آن، تلاش در راستای کمک و یاری رسانی می باشد، یاری رسانی بدون بزرگنمایی و بوق و فریاد، که خود موجب مهیا شدن زمینه های یادگیری و انتشار نیکی در سطح جامعه می گردد. در واقع حمایتگری را بعنوان کنش های خودانگیخته می توان در نظر گرفت، کنش هایی که منبع الهام آن ها در درون انسان هاست و ناشی از احساس عشق به تمامی جلوه های عالم است.

اما چرا این حرف ها را امروز با شما درمیان گذاشتیم، یک دلیل آن دریافت گزارش هایی است که از فعالیت های حمایتگرانه و داوطلبانه و خودانگیخته شما در شهرهای مختلف کشور به دستمان می رسد و ما به خود می بالیم و هر جا که حضور پیدا می کنیم نامتان و کارهای ارزشمندتان ذکر زبانمان است. در تعریف مشارکت اجتماعی گفته می شود که شرکت ارادی، خودانگیخته، آگاهانه و هدفمند در امور اجتماعی در راستای اهداف توسعه اجتماعی و شکوفایی جامعه در عرصه های مختلف که همراه با عاملیت و کنشگری آحاد مختلف جامعه شکل می گیرد و از فواید آن تقویت روحیه همدلی، کمرنگ شدن بی تفاوتی های اجتماعی، گسترش نشاط اجتماعی، ترویج نگاه های مسالمت آمیز و آشتی جویانه، ارتقای کیفیت زندگی، ایجاد زمینه های مساعد رشد و بالندگی عمومی و نیز الگوگیری های ارزشمند عملی و ... می توان اشاره نمود.

ما آرزومندیم حال که در این مدت دوری از دانشگاه و نگاه مشفقانه و متعالی شما به دنیای اطراف، موجب افزایش میزان حمایتگری و مشارکت اجتماعی شما گردیده است، در بازگشت به دانشگاه با حفظ همین روحیه مشارکت و همدلی ناب، حضور مثبت و عاملیت خود را نمایانگر باشید و در هر عرصه ای که احساس می کنید وجودتان ضروری است، در کنار درس و ممارست علمی؛ کنشگرانی مسوول باشید و نشان دهید که همان مهربانان دانای پرتلاش پیشین هستید و این ایام کرونا نیز، اصولی انسانی تر را به شما آموخته است که موجب گردیده که این تجارب زیسته را با خود همراه نمایید و با کوله بار عشق، حمیت، مشارکت، مدارا ، رواداری، دانایی و احساس مسوولیت مضاعف به خانه دوم خود بازگردید.

می روم در ایوان، تا بپرسم از خود

زندگی یعنی چه؟

مادرم سینی چایی در دست

گل لبخندی چید ،هدیه اش داد به من

خواهرم تکه نانی آورد ، آمد آنجا

لب پاشویه نشست

پدرم دفتر شعری آورد، تکيه بر پشتی داد

شعر زیبایی خواند ، و مرا برد،  به آرامش زیبای یقین

با خودم می گفتم:

زندگی،  راز بزرگی است که در ما جاریست


لطفا فیلم کوتاه مربوط به متن را نیز مشاهده کنید

معاونت دانشجویی فرهنگی- مدیریت تعالی فرهنگی دانشگاه- 27 اردیبهشت 1399.